Brostep – co to jest i czym charakteryzuje się ten gatunek?

Czym jest brostep?

Brostep wyrósł z dubstepu, ale odszedł od jego brytyjskiej, bardziej oszczędnej i atmosferycznej formuły. Klasyczny dubstep z Wielkiej Brytanii często opierał napięcie na subbasie, przestrzeni oraz rytmicznych przesunięciach. Brostep przesunął akcent w stronę mocnego efektu natychmiastowego – dźwięk miał być intensywny, wyrazisty i łatwy do rozpoznania nawet w głośnym klubie albo podczas festiwalowego występu.

Nazwa „brostep” początkowo nie była neutralnym określeniem. Fani wcześniejszego dubstepu używali jej często ironicznie lub pejoratywnie, aby wskazać na amerykanizację gatunku i jego zwrot ku masowej publiczności. Z czasem termin się upowszechnił i zaczął opisywać konkretny styl, choć granica między brostepem, dubstepem i pokrewnym complextro nie zawsze pozostaje całkowicie wyraźna.

Dubstep a brostep – najważniejsze różnice

Oba nurty korzystają z podobnej rytmiki i zwykle poruszają się w tempie około 140 BPM, ale inaczej budują napięcie i prowadzą bas. W uproszczeniu dubstep UK skupia się na głębi oraz atmosferze, natomiast brostep eksponuje agresję, kontrast i kulminacyjny drop.

Nie oznacza to, że każdy utwór da się bez problemu przypisać do jednej kategorii. Twórcy korzystali z podobnych narzędzi rytmicznych i często łączyli wpływy kilku gatunków. Różnica dotyczy przede wszystkim proporcji: w brostepie bas przestaje być tylko fundamentem utworu, a staje się jego najbardziej widocznym bohaterem.

Co charakteryzuje brostep?

O przynależności utworu do tego nurtu decyduje zestaw cech brzmieniowych i aranżacyjnych. Najczęściej pojawiają się w nim:

• Agresywny wobble bass – bas zmienia barwę i natężenie w rytmiczny, mocno słyszalny sposób.
• Wyraźne dropy – kulminacje po intro lub krótkiej przerwie organizują całą konstrukcję utworu.
• Wysoka kompresja i gęstość brzmienia – dźwięk jest zwarty, głośny i pełen kontrastujących warstw.
• Hałaśliwe, zniekształcone barwy – bas często obejmuje nie tylko najniższe pasmo, lecz także środek i wyższe harmoniczne.
• Wpływy electro-house’u i complextro – słychać je w krótkich sekwencjach, ciętych przejściach i dużej liczbie zmian barwy.

W tym sensie brostep różni się od muzyki opartej głównie na subbasie. Subbas może być fizycznie odczuwalny, ale na słabszych głośnikach pozostaje mniej słyszalny. Brostep wykorzystuje także wyższe składowe dźwięku, dzięki czemu jego bas jest rozpoznawalny na różnych systemach odsłuchowych. Nie chodzi jednak o instrukcję produkcji, lecz o sposób organizowania wrażeń słuchacza – ciężar niskich tonów zostaje połączony z ostrą, szerokopasmową barwą.

Jak Skrillex spopularyzował brostep?

Brostep istniał jako część szerszej sceny producentów muzyki basowej, ale to Skrillex wyniósł jego charakterystyczne brzmienie do światowego mainstreamu. Jego wczesne wydawnictwa, w tym My Name Is Skrillex, pokazały kierunek oparty na maksymalizacji energii, gwałtownych zmianach i mocno przetworzonym basie. Przełomem okazała się EP-ka Scary Monsters and Nice Sprites, której utwór tytułowy stał się jednym z najłatwiej rozpoznawalnych nagrań kojarzonych z tym nurtem.

W latach 2010–2012 brostep szybko przeniknął poza kluby i scenę elektroniczną. Trafił na duże festiwale, do reklam, gier oraz współprac z artystami rockowymi. Przykładem była płyta Korna The Path of Totality, przy której pracowali między innymi Skrillex i inni producenci związani ze sceną basową. Takie kolaboracje zwiększały zasięg gatunku, ale jednocześnie wzmacniały zarzut, że jego radykalne brzmienie zostało podporządkowane efektowi komercyjnemu.

• Skrillex – Scary Monsters and Nice Sprites, Bangarang i „First of the Year”.
• Modestep – „Sunlight”, przykład połączenia brostepu z rockową energią.
• Nero – utwory z albumu Welcome Reality, które wpisywały się w popularną wówczas estetykę.
• Knife Party – „Bonfire”, jeden z rozpoznawalnych utworów sceny rozwijającej się obok Skrillexa.

Dlaczego brostep stracił na znaczeniu?

Gatunek nie zniknął nagle, ale jego najbardziej charakterystyczna forma szybko przestała być nowością. Po okresie gwałtownej popularności podobne dropy, przesterowane basy i festiwalowa aranżacja zaczęły pojawiać się w wielu produkcjach. To, co wcześniej brzmiało radykalnie, zostało powtarzalnym elementem muzyki tanecznej i popowej.

Ważną rolę odebrała też ewolucja samych twórców. Skrillex zaczął pracować w szerszym obiegu popowym, między innymi jako część projektu Jack Ü oraz przy utworze „Where Are Ü Now” z Justinem Bieberem. Takie nagrania zachowały część jego produkcyjnej energii, ale nie reprezentowały już wprost agresywnego brostepu. Podobny proces dotyczył wielu innych artystów, którzy przenosili charakterystyczne elementy gatunku do popu, rocka, electro-house’u i muzyki klubowej.

W rezultacie brostep wszedł do mainstreamu, ale stracił część własnej odrębności. Komercjalizacja nie oznaczała końca wszystkich produkcji utrzymanych w tym stylu. Zmienił się jednak ich status. Zjawisko, które przez krótki czas wyznaczało kierunek muzyki tanecznej, stało się raczej zestawem rozpoznawalnych środków brzmieniowych niż jednolitym ruchem artystycznym.

Dziedzictwo brostepu

Brostep wpłynął na sposób, w jaki producenci muzyki tanecznej myśleli o basie, dropie i festiwalowej dramaturgii. W Polsce jego echa pojawiały się nawet poza sceną elektroniczną, między innymi w stylizowanych dubstepowo fragmentach utworów „Uciekam od Żony” zespołu Effect i „Bałkanica” grupy Piersi. Dziś brostep jest przede wszystkim symbolem krótkiej epoki, w której dubstepowa estetyka z undergroundu trafiła do światowej popkultury.